به گزارش رسانه مسئولیت اجتماعی: صنایع کوچک و متوسط، ستونهای پنهان اقتصاد ایراناند؛ واحدهایی که با وجود سهم بالایشان در اشتغال و تولید، سالهاست زیر بار مشکلات ساختاری و مدیریتی خم شدهاند. اکنون طرح رتبهبندی این واحدها، اگر با دقت و قاطعیت اجرا شود، میتواند مرز میان بنگاههای توانمند و ناکارآمد را روشن کرده و زمینهای برای حمایت واقعی از تولیدکنندگان فراهم آورد.
رسانه مسئولیت اجتماعی: واحدهای کوچک و متوسط صنعتی، بهرغم نقش کلیدی در پویایی اقتصادی، امروز با چالشهای جدی روبهرو هستند. آمارها نشان میدهد تنها ۴۰ تا ۵۰ درصد این واحدها فعالاند؛ بسیاری تعطیل شده یا با نیمی از ظرفیت کار میکنند و بخشی از شهرکهای صنعتی عملاً به انبارهای نیمهفعال بدل شدهاند.
طرح تازه سازمان شرکتهای صنعتی برای رتبهبندی این واحدها، در ظاهر اقدامی دیرهنگام اما ضروری است. هدف آن، شناسایی دقیق وضعیت صنایع، رفع مشکلات ساختاری و تفکیک بنگاههای توانمند از ناکارآمدهاست. شاخصهایی چون بهرهوری، عملکرد زیستمحیطی، نقش در صادرات و میزان اشتغالزایی، معیارهای اصلی این رتبهبندی خواهند بود. واحدهایی که در مسیر درست حرکت کنند، امتیازات مشخصی دریافت خواهند کرد؛ امتیازاتی که میتواند انگیزهای تازه برای رشد و رقابت سالم ایجاد کند.
بااینحال، تجربه گذشته نشان داده است که امتیازات در شهرکهای صنعتی گاه نه بر اساس شایستگی، بلکه از مسیر روابط توزیع شدهاند. اگر این طرح قرار است واقعی باشد، باید بهگونهای اجرا شود که شایستگان بر صدر بنشینند و الگویی برای سایر بنگاهها شوند.
در شرایط حساس اقتصاد ایران، اجرای جدی این طرح میتواند آثار ملموسی داشته باشد: افزایش تولید، کاهش فشار تورمی و ایجاد فرصتهای شغلی تازه. بسیاری از مشکلات این واحدها داخلی است و رفع آنها نیازی به حل مسئله تحریم ندارد. بنابراین، هر اقدام غیرجدی در سیاستگذاری صنعتی به معنای از دست دادن فرصتهایی است که دیگر جایگزینی برای آنها وجود ندارد.
رتبهبندی صنایع کوچک و متوسط، اگر با استحکام و دقت همراه باشد، میتواند پایهای محکم برای آینده تولید کشور شود؛ پایهای که نهتنها امید و انگیزه را در جامعه هدف زنده میکند، بلکه مسیر توسعه پایدار و مسئولیتپذیر را نیز هموار میسازد.
