رسانه مسئولیت اجتماعی:وقتی از دوره دبیرستان به واسطه معلم وارسته، کاربلد و بسیار خوش خط و خوش اخلاق(جناب آقای صارمی) به جامعه شناسی علاقمند شدم نمی دانستم چه مسئولیت خطیری بر دوشم سنگینی می کند.
هر روز که پیش رفتم بیش از گذشته مصمم شدم و بر انتخابی که سالیان دور انجام داده بودم، با تماما وجود افتخار کردم. مگر می توان جامعه شناسی را انتخاب کرد، آن را باور داشت و بر آنچه در لایه های درونی و بیرونی جامعه می گذرد اشراف داشت و سخن نگفت؟ شاید تحصیل خود جامعه شناسی هم بخشی از مسئولیت پذیری اجتماعی است.
….شاید همین آغاز راهی بود تا در خصوص لزوم مسئولیت پذیری در حوزه اجتماعی حساس شوم چرا که برآیند همه تصمیم های حاکمیت و شرکت ها دامن جامعه و مردم را خواهد گرفت.
دود بی توجهی به محیط زیست از طریق آلودگی آب، خاک، هوا،بیماری، زیست¬ناپذیری، کمبود آب و.. بر چشم مردم خواهد رفت.
منابع آب را با توهم پرآبی سرزمین از دست دادیم، منابع با کیفیت خاک را به دلیل استفاده نامناسب آلوده کردیم، در حوزه اقتصادی رشد را بر توسعه همه جانبه و پایدار ترجیح دادیم.
همه این مشکلات، آغاز راهی بود تا در خصوص مسئولیت خود در قبال جامعه، محیط زیست و مردم بیندیشیم، بنویسیم، بگوئیم و نقد کنیم. در این بزنگاه متوجه شدیم مسئولیت پذیری اجتماعی، خود مسئولیتی مهم است.
چرا مسئولیت اجتماعی به یک باره مهم شد؟ شاید یک دلیل بیشتر نداشته باشد. چون همه ناکامی ها و ناکارآمدی ها «روایت» شد.
روایت از جنس مسئولیت پذیرفتن، تعهد داشتن و به همه آنچه در محیط پیرامونی است پیوند خوردن. «روایت»، کنشی تاثیرگذار بوده و هست.
روایت شد ما همه چیزمان را باختیم و یا در حال باختنیم. پس باید کاری انجام می¬شد. باید طرحی نو درانداخته می شد. به قول سهراب «باید چشم ها را شست، جور دیگر باید دید» … اگر چشم ها شسته نشوند حتما تیره و تاریکی سیطره خواهد داشت.
باید از کجا شروع کرد؟ از خود، از خانه، از خانواده، از مدرسه، از دانشگاه، از محیط کار، از قوانین و…. بی شک مسئولیت پذیری و مسئولیت ناپذیری از خود خود خویشتن سرچشمه می گیرد.
علی نوری ثانی- دانش آموخته دکتری جامعه شناسی اقتصادی و توسعه و پژوهشگر ارشد مسئولیت اجتماعی
