✍️مهتاب پورآتشی
عضو هیات علمی، موسسه پژوهش و برنامهریزی آموزش عالی، تهران، ایران
دنیای امروزه در برابر بحرانهای زیستمحیطی قرار دارد و مشکلات فراروی محیطزیست به دلیل پیامدهایی که برای بشر به همراه دارد را میتوان از مهمترین بحرانها و چالشهای دنیای معاصر در بسیاری کشورهای جهان و ایران بیان کرد؛ به گونهای که تهدیدی جدی برای زیست و رفاه بشر ایجاد میکند. در این میان، رفتار انسان با محیطزیست میتواند بسان یک تیغ دولبه عمل کرده و اگر رفتار دوستانه با محیطزیست صورت نگیرد، به زودی شاهد تخریب هرچه بیشتر محیطزیست خواهیم بود. لذا، ضروری است که آدمی خود برای نجات این بحران به صحنه بیاید و تلاش کند.
از سوی دیگر، دانشگاه از گرانبهاترین منابعی است که هر جامعه برای پیشرفت و توسعه در اختیار دارد و امروزه نقش بنیادین دانشگاه در گذر به جامعه پایدار محیطزیستی شناخته و برجسته شده است. در مواجهه با بحرانهای محیطزیستی که جوامع با آن مواجه هستند (مواردی از قبیل کمبود منابع طبیعی و تخریب محیطزیست، تغییر اقلیم و مانند آن) ماموریت دانشگاهها ایجاد فضایی در جهت بازسازی و بهبود محیطزیست میباشد. براین اساس، موضوع مهم حفظ محیطزیست در نگرانیهای دانشگاهی مشاهده شده است و دانشگاهها در راستای مسئولیتپذیری و پاسخگویی اجتماعی در مقابل جامعه، بایستی به دغدغهها و نگرانیهای موجود در حوزه محیطزیست اهمیت بدهند و با تدوین دستورالعملها و سند سیاست سازمانی محیطزیست اقدامات برنامهریزی شدهای را در این خصوص پیادهسازی و اجرا نمایند. لازم است سیاست محیطزیستی با اکوسیستم دانشگاهی و فعالیتهایی که دانشگاه انجام میدهد، مرتبط شود تا به کسانی که آن را میخوانند نشان دهد دانشگاه از مسایل خاص محیطزیستی که باید بدان توجه کند، آگاه است و دانشگاه، خود را به اهدافی غیر واقعی متعهد نکند.
