کتاب مسئولیت اجتماعی شرکتی

مسئولیت اجتماعی شرکتی ( CSR ) از سوی بسیاری از صاحب نظران، که به ادعای کسب وکارها درباره جامعه پذیری بدبین هستند، مفهومی ضد و نقیض توصیف می شود. این افراد به مجموعه ای از موارد بی مسئولیتی شرکت ها اشاره می کنند: از انفجار یونین کاربیدز بوپال ( ۱)تا کلاه برداری اِنرون ( ۲) ؛ از فساد زیمنس ( ۳)
تا فاجعه نشت نفت BP، از اثرات منفی کسب وکارها بر تغییرات آب وهوایی تا بی مسئولیتی بخش مالی، و بسیاری موارد مشابه دیگر.
اقتصاددان برنده جایزه نوبل، میلتون فریدمن، که برجسته ترین پرچمدار تفکر آدام اسمیت درعصر جدید است، CSR را « نظریه ای از پایه ویران کننده » توصیف کرده است. فریدمن و پیروانش CSR را منحرف کننده ی کسب وکار از هدف اجتماعی اصلی آن، یعنی حداکثرکردن سود برای سهام داران شرکت، می دانند. آن ها این گونه استدلال می کنند که کسب وکارها از طریق سودآوری، مهم ترین کمک اجتماعی را انجام می دهند. کمکی که به واسطه ایجاد اشتغال، پرداخت مالیات و پاسخ موثر به تقاضای کالاها و خدمات مشتریان است.
فریدمن، مانند وزیر سابق کار ایالات متحده، رابرت رِیک ( ۴) ، و افراد بسیار دیگری از سیاست مداران چپ، CSR را مخل، یا مانع، مسئولیت های دولت می دانند.
در سایه چنین اتفاق نظر ظاهری درباره خطرات CSR، ممکن است فردی از خود بپرسد که چرا CSR، حتی به اندازه یک معرفی مختصر، ارزشمند است. من قصد دارم نشان دهم که CSR به طور فزاینده ای تبدیل به بخش مهمی از فهم ما از روابط جامعه-کسب وکار شده است.

من هیچ وقت از کسانی که تظاهر به دادوستد برای کالاهای عمومی کرده اند، کارهای خوب زیادی سراغ ندارم.

آدام اسمیت، فیلسوف اخلاق و از پیشگامان اقتصاد سیاسی