این مقاله با هدف بررسی اثر ساختار مالکیت بر توسعه سطح گزارشگری پایداری مبتنی بر توسعه پایدار به پژوهش پرداخته است.
هدف این پژوهش بررسی اثر ساختار مالکیت بر توسعه سطح گزارشگری پایداری مبتنی بر توسعه پایدار بوده است. پژوهش حاضر در حوزه پژوهشهای نیمه تجربی و کاربردی حسابداری و فرایند اجرای آن از نوع تحلیل محتوی و کمی است. دادههای مربوط به سالهای ۵۸۳۱ تا ۵۸۳۸ تعداد ۵۱۸ شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران به عنوان نمونه آماری این پژوهش، با کمک روشهای آمار توصیفی و مدل رگرسیونی چندگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. نتایج آزمون فرضیات پژوهش نشان داد که »درصد سهام بزرگترین سهامدار« و »درصد سهام دولتی« اثری بر »سطح گزارشگری پایداری شرکتهای پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران« ندارد. از سوی دیگر با افزایش »درصد سهام شناور آزاد« از »سطح گزارشگری پایداری« در شرکتهای پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران کاسته میشود. گزارشگری پایداری شرکتهای ایرانی همانند شرکتهای سایر کشورهای آسیایی در سطح پایینی بوده و نیاز به بهبود بسیاری در افشاء موارد مربوط به حاکمیت شرکتی، وضعیت اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی است که البته این موارد اجزاء اصلی پایداری هستند.
برای مطالعه این مقاله پژوهشی کلیک کنید
