روزنامه نگار پایداری
روز غدیر، تنها یک رویداد تاریخی در دل کویر یا یک مناسبت مذهبی در تقویم شیعیان نیست. غدیر، یک «بیانیه مسئولیت پذیری جمعی» است. وقتی پیامبر اکرم (ص) در آن گرمای سوزان، کاروان را متوقف میکند و دست علی (ع) را بالا میبرد، نه فقط یک جانشین معرفی میکند، بلکه به امت میآموزد که جامعه اسلامی پس از او چه سرنوشتی پیدا میکند.
اما سوال اینجاست: غدیر چه نسبتی با «مسئولیت اجتماعی» دارد؟
مسئولیت اجتماعی یعنی در برابر سرنوشت جمعی خود، بیتفاوت نباشی. یعنی اگر حقی ضایع میشود، نتوانی خواب آرام داشته باشی. یعنی رسالت خود را فقط در مرزهای شخصی و فردی نبینی، بلکه خود را مسئول اصلاح ساختارها، آگاهیبخشی و مطالبهگری بدانی.
در خطبه غدیر، پیامبر بارها تأکید میکند: «الا فَلْیُبَلِّغِ الشَّاهِدُ الْغَائِبَ» — حاضران باید به غایبان برسانند. این یعنی اولین گام مسئولیت اجتماعی، رسانه بودن است. هر انسان آگاه، یک رسانه است. امروز که ما در عصر انفجار اطلاعات زندگی میکنیم، این وظیفه سنگینتر شده است: روایت درست، انتقال امانتدارانه پیام، دفاع از حقیقت در برابر تحریفها و بیتفاوتیها.
غدیر به ما میآموزد که مسئولیت اجتماعی، یک «انتخاب» نیست، یک «تکلیف» است. تکلیف به هوشیاری، تکلیف به ایستادن در برابر ظلم، تکلیف به یاری مظلوم، و مهمتر از همه، تکلیف به نترسیدن از هزینه آگاهیبخشی.
امروز، در رسانهای که در آن قلم میزنم، غدیر را بهانه میکنم برای یادآوری این اصل: جامعۀ پویا، جامعهای است که هر فرد خود را «سهمدار» در سرنوشت جمعی بداند. از مسئول سیاسی گرفته تا معلم، از طلبه تا خبرنگار، از مادر خانواده تا فعال مدنی — همه یک وظیفه مشترک داریم: مراقبت از عدالت و حقیقت.
روز غدیر مبارک. باشد که ما نیز در قامت یک «رسانه مسئول»، سربازان بیادعای نشر حق باشیم.
