امیررضا واعظ آشتیانی در گفت وگو با«رسانه مسئولیت اجتماعی»:
مهندس امیررضا واعظ آشتیانی مدیر عامل سابق باشگاه استقلال تهران،عضو سابق شورای شهر تهران و معاون سابق وزارت صنعت و معدن است. مهندس آشتیانی به واسطه تجربه مدیریت ورزشی از نزدیک با مسائل فرهنگی و اجتماعی ورزش کشور آشنایی دارد. به همین دلیل و برای بررسی نقش مسئولیت اجتماعی در ورزش کشور«رسانه مسئولیت اجتماعی» با ایشان گفت وگو کرده که در ادامه ماحصل این گفت وگو را می خوانید.
*فوتبال ایران به چه میزان بر محور مسئولیت اجتماعی حرکت می کند؟ مسئولیت اجتماعی چه جایگاهی در فوتبال ایران دارد؟
یکی از مهم ترین مسائلی سبب فروپاشی باورهای اخلاقی در ورزش کشور شده نداشتن استراتژی فرهنگی برای ورزش است که مسئولیت اجتماعی نیز در چارچوب استراتژی فرهنگی قرار دارد. بسیاری از مسئولان در گذشته گمان می کردند ورزش تنها به برد و باخت در زمینه مسابقه خلاصه می شود.این مدیران گمان می کردند مسائل فرهنگی در ورزش تنها به مدیحه سرایی در زمین ورزش و همچنین نصب پلاکارد خلاصه می شود.به همین دلیل نیز از تدوین استراتژی فرهنگی برای ورزش کشور غافل شدند.نکته دیگر اینکه ما به صورت کلی برای اداره جامعه استراتژی فرهنگی نداشته ایم.دلیل اصلی این مسأله نیز مدیریت سلیقه ای و موجی بوده است.منظور من از مدیریت موجی این است که هر مدیری که در یک سازمان روی کار آمده به صورت موجی از نزدیکان آشنایان خود استفاده کرده و مدیر بعدی که روی کار آمده این موج اول را کنار زده و موج جدیدی از مدیران را به کار گرفته است.
*آیا مسئولیت اجتماعی باید از مدیران به فوتبال ایران تزریق شود؟
الگوی مسئولیت اجتماعی باید به عنوان یک فرهنگ ویک اصل اجتماعی در ورزش کشور وجود داشته باشد.مسئولیت اجتماعی نیز در همه ساحت های ورزش کاربرد دارد.به عنوان مثال حمله به داور،تحقیر تیم حریف و مصاحبه های زننده مدیران ورزشی یکی از دلایل اصلی افزایش تنش ها و پرخاشگری ها در بین تماشاگران ورزش است.در صورتی که اگر مدیران مسئولیت اجتماعی خود را نسبت به هواداران خود به خوبی اتمجام می دادند شاهد این وضعیت نبودیم.از سوی دیگر مدیران سایر بخش ها نیز بدون رعایت مسائل اخلاقی با هم صحبت می کنند. در شرایط کنونی استفاده از جنبه های مختلف فرهنگی،سیاسی و اقتصادی از ورزش دارای اهمیت است. این در حالی است که ما هنوز استفاده سیاسی کردن از ورزش را بلد نیستیم.از سوی دیگر اقتصاد ورزشی نیز در کشور ما تعطیل است.پیامدهای اجتماعی ورزش کشور نیز بازتاب مطلوبی در جامعه ندارد. این در حالی است که ورزش می تواند الگوی مناسبی از مسئولیت اجتماعی را به همه ارکان جامعه انتقال بدهد.
*راهکار شما برای تقویت مسئولیت اجتماعی در ورزش ایران چیست؟
تحقق مسئولیت اجتماعی نیازمند نهادینه کردن مسئولیت اجتماعی است.برخی عنوان می کنند باید اجازه داد که جوان خود را در ورزشگاه ها تخلیه روانی کند.این سخن به این معنا است که جوان تنها هنگامی که در ورزشگاه حضور دارد از الفاظ رکیک استفاده می کند و هنگامی که ورزشگاه را ترک کرد دیگر از این الفاظ استفاده نمی کند. به نظر من این استدلال نادرست است.بدون شک این بی اخلاقی ها به سطح جامعه نیز کشیده خواهد شد و یا اینکه رفتار فردی که در ورزشگاه بی اخلاقی می کند در قبل و بعد از ورود به ورزشگاه هیچ تغییری نمی کند. افراد شاخصی در ورزشگاه ها وجود دارند که به صورت برنامه ریزی شده و هدایت شده فحاشی ها و الفاظ رکیک را در ورزشگاه ها سازماندهی و مدیریت می کنند.برخی از مدیران و مربیان بقای خود را در تطمیع عده ای تماشاگرنما می بینند. این تماشاگرنماها برای تسویه حساب های شخصی و گروهی استفاده می کنند و با تدوین برخی شعارها از آنها در مقاطع مختلف استفاده می کنند.هنگامی که نیروی انتظامی به صورت ضربتی اقدام به دستگیری اراذل و اوباش در محله های مختلف شهرهای بزرگ می کند باید نیم نگاهی به وضعیت اخلاقی درون ورزشگاه های کشور نیز داشته باشد. همه این مسائل نشان می دهد که هنوز مسئولیت اجتماعی در ورزش کشور نهادینه نشده و فرهنگ سازی های لازم صورت نگرفته است.
