رسانه مسئولیت اجتماعی:باد شرجی بندر، صبحی گرم در میانه شهریور را با خود به کوچههای باریک چمران آورده بود؛ محلهای قدیمی در دل شهر صنعتی ماهشهر که سالها میان نخلستانهای بومی و دودکشهای پتروشیمی گرفتار تضادی خاموش است.
خانههای کوچک و پرجمعیت کنار مجتمعهای نوساز کارکنان صنعت قد علم کردهاند؛ جایی که در یکی از صبحهای تابستان، اتفاقی متفاوت رقم خورد: افتتاح هنرستان کار و دانش دخترانه فنآوران.
بر سردر ساختمان تازهساز، پرچم ایران برافراشته بود و حیاط مدرسه با چشمانی پر از شوق پر شده بود.
خانوادههایی که سالها آرزوی یک هنرستان دخترانه را در دل داشتند، حالا در برابر ساختمانی ایستاده بودند که رؤیایی دیرینه را به واقعیت بدل میکرد؛
مدرسهای رایگان، مجهز و مدرن که با سرمایهگذاری پتروشیمی فنآوران در چارچوب مسئولیت اجتماعی و با هدف ارتقای عدالت آموزشی در منطقه تأسیس شده است.
عدالت آموزشی در بستر تضاد سنت و صنعت
برای درک اهمیت این اقدام، باید بافت اجتماعی چمران را شناخت؛ جایی که از یک سو خانوادههای بومی با سنتهای ریشهدار و سبک زندگی جنوبی حضور دارند، و از سوی دیگر کارگران و مهندسانی که از شهرهای مختلف برای اشتغال در صنعت پتروشیمی به این منطقه آمدهاند. محلههایی مانند «جراحی» و «ممکو» هنوز رنگ و بوی سنت دارند و در کنار آنها شهرکهای صنعتی مدرن قد کشیدهاند. این همنشینی، تصویری از تضاد و همزیستی را در دل ماهشهر ترسیم میکند؛ شهری با ثروتی عظیم از خاک و دریا، اما با محلههایی که هنوز درگیر کمبود مدرسه، درمانگاه و امکانات شهریاند.
در چنین بستر اجتماعیای، افتتاح هنرستان فنآوران تنها یک پروژه عمرانی نیست، بلکه گامی واقعی در مسیر توسعه انسانی و توانمندسازی دختران است؛ تلاشی برای ایجاد فرصت برابر آموزشی، بدون توجه به طبقه، قومیت یا محل سکونت.
صبحی پر از لبخند و رؤیا
در روز افتتاح، حیاط مدرسه پر از لبخند بود. دخترانی با روپوشهای ساده، کنار خانوادههایی ایستاده بودند که از شوق برق در چشمانشان موج میزد. صدای موسیقی محلی، پرچم برافراشته و سخنرانیهای کوتاه، فضای مدرسه را پر کرده بود. در گوشهای از حیاط، دختری دفترچه یادداشت کوچکش را بالا گرفت و گفت:
«اینجا میخوام بنویسم: اولین روز مدرسه رؤیاییمون.»
چنین صحنههایی، تصویری واقعی از امیدی است که از دل صنعت، به زندگی مردم محله برگشته است.
مدرسه دارای کلاسهای مجهز کامپیوتر، آزمایشگاههای فنی و کارگاههای عملی است تا دانشآموزان بتوانند از پایه مهارتهای شغلی را بیاموزند. این یعنی دختران چمران دیگر برای آموزش فنی مجبور نیستند به شهرهای دیگر بروند یا هزینههای سنگین مدارس خصوصی را بپردازند؛ اکنون دسترسی رایگان به آموزش باکیفیت برایشان فراهم شده است.
روایت معلم؛ تغییر از دل کلاسها
«محمودی»، معلمی باسابقه در منطقه جراحی، از سالها انتظار برای چنین روزی میگوید:
«ما همیشه میدانستیم بچههای اینجا بااستعدادن. فقط کمبود امکانات داشتیم. دخترها فقط چند رشته محدود میتونستن بخونن. حالا این مدرسه براشون یه پنجره جدیده. از اینجا آیندههای زیادی ساخته میشه.»
او روایتگر نسلی از معلمانی است که با وجود کمبودها، امید را زنده نگه داشتهاند.
صدای دختران؛ تحقق یک رؤیا
«مریم»، یکی از دانشآموزان محله، میگوید:
«برای هنرستان باید میرفتیم ماهشهر، هزینهها زیاد بود. حالا همینجا میتونیم ادامه بدیم، بدون خرج زیاد. خیلی راحتتر شده.»
«نرگس»، ۱۵ ساله، میگوید:
«تا حالا فکر میکردم باید برم رشته نظری چون برای دخترها هنرستان نبود. ولی حالا میتونم برم دنبال علاقهام.»
و شاید پرشورترین صدا، «سارا»ست که با هیجان میگوید:
«پدرم ازکارافتادهست. هیچ امیدی نداشتم بتونم رشته کامپیوتر بخونم. ولی حالا میتونم همینجا درس بخونم. برام مثل یه معجزهست.»
این صداها، ساده اما عمیق، نشان میدهد که افتتاح این هنرستان برای مردم فقط یک خبر اداری نیست؛ تغییری واقعی در زندگی روزمره دختران جنوب است.
همصدایی صنعت، دولت و مردم
پشت این اقدام بزرگ، همکاری میان صنعت، دولت و جامعه محلی قرار دارد. پتروشیمی فنآوران با استفاده از منابع داخلی خود، ساخت هنرستان را بهعنوان بخشی از برنامه مسئولیت اجتماعی شرکت انجام داد و سازمان آموزش فنی و حرفهای کشور، شستا و سایر نهادهای وابسته به وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی در اجرای آن مشارکت کردند.
در مراسم افتتاح، غلام محمدی، معاون وزیر کار و رئیس سازمان آموزش فنی و حرفهای کشور گفت:
«اکسیر تغییر در زندگی مردم، توانمندسازی است. هنرستان چمران نمونهای است از اینکه چگونه صنعت میتواند با مردم هممسیر شود و عدالت اجتماعی را رقم بزند.»
سعیدی، مدیرعامل شستا نیز تأکید کرد:
«ما فقط تولیدکننده محصول نیستیم؛ تولیدکننده آیندهایم. آموزش دختران یعنی آموزش یک جامعه. تمرکز ما بر دانش و مهارت است و این هنرستان، کارخانهای برای ساخت آیندهای بهتر است.»
همچنین محمد گلزاری، دبیر شورای اطلاعرسانی دولت، این اقدام را در راستای سیاست عدالت آموزشی دانست و گفت:
«عدالت آموزشی یعنی رساندن منابع به مناطقی که بیشترین نیاز را دارند. این مدرسه پیامی روشن دارد: همه فرزندان ایران حق دارند آموزش باکیفیت داشته باشند.»
در همین مراسم، حسین رفیقدوست، مدیرعامل پتروشیمی فنآوران، از نگاه بومی شرکت در مسئولیت اجتماعی گفت:
«تصمیم گرفتیم بودجه اجتماعی را همانجا خرج کنیم که صنعت نفس میکشد. این هنرستان سالها باقی میماند و دخترانی را تربیت میکند که آینده را خواهند ساخت.»
مدرسهای کوچک، الگویی بزرگ
هنرستان دخترانه فنآوران، فراتر از یک ساختمان آموزشی است؛ نماد همکاری صنعت، دولت و جامعه محلی برای ساخت آیندهای برابر. در شهری که تضاد سنت و صنعت در کنار هم زندگی میکنند، این مدرسه توانسته نقطه تلاقی این دو جهان باشد.
برای معلمان، یعنی امیدی تازه به عدالت آموزشی؛
برای دختران، یعنی فرصتی واقعی برای شکوفایی استعدادها؛
و برای صنعت، یعنی درک این حقیقت که توسعه پایدار، تنها با سرمایهگذاری بر انسان معنا پیدا میکند.
چمران اکنون صاحب خانهای شده که در آن، امید درس میدهد و آینده نوشته میشود؛ خانهای که دخترانش در آن یاد میگیرند چگونه از دل کارگاههای کوچک، رؤیایی بزرگ بسازند — رؤیایی به نام ایران توانمند./شرق
