سهیلا جلودارزاده در گفت وگو با«مدیریت مسئولیت اجتماعی»:
کارگران یکی از اقشار آسیب پذیر جامعه هستند که در بحران کرونا با چالش های متعددی مواجه بودند.این در حالی است که براساس آمارهای منتشر شده بیشتر قربانیان بیماری کرونا نه تنها در ایران و بلکه در اغلب کشورهای جهان از اقشار ضعیف و کارگران جامعه بودند. به همین دلیل و برای بررسی موضوع مسئولیت اجتماعی مردم و مسئولان نسبت به کارگران «مدیریت مسئولیت اجتماعی» با مهندس سهیلا جلودارزاده عضو شورای مرکزی خانه کارگر و نماینده سابق مجلس شورای اسلامی گفت وگو کرده که در ادامه ماحصل این گفت وگو را می خوانید.
*آیا رویکرد مسئولان و مردم نسبت به کارگران جامعه در بحران کرونا مبتنی بر مسئولیت اجتماعی بود؟
ایثارگری و فداکاری کادر درمانی و مدیریت وزارت بهداشت ما در این بحران چشمگیر و ستودنی بود که می توان آن را در راستای مسئولیت اجتماعی کادر درمانی کشور ارزیابی کرد. نکته قابل تأمل اینکه مبتلایان به این بیماری در صورت بهبودی به منزل فرستاده می شوند.واقعیت این است که این افراد پس از ترخیص از بیمارستان در یک غربت وحشتناک به سر می برند و با آینده ای نامعلوم مواجه هستند.همه کسانی که به واسطه مبتلا شدن به این بیماری به بیمارستان ها مراجعه می کنند در وضعیت نامطلوبی به سر می برند. این در حالی است که برخی عنوان می کنند این ویروس جهش پیدا کرده است. واقعیت این است که ویروس کرونا جهش پیدا نکرده و بلکه عملکرد مسئولان در راستای فرستادن بیماران به منزل تغییر کرده است.این احتمال وجود دارد که بیمارانی که به منزل منتقل می شوند به عنوان ناقل عمل کنند و افراد دیگر را نیز مبتلا کنند.به عنوان مثال کسی که بر اثر ویروس کرونا فوت کرده سبب مبتلا شدن بسیاری از نزدیکان خود شده و در شرایط کنونی بسیاری از افراد خانواده متوفی به این بیماری مبتلا شده اند.به همین دلیل مسئولان باید برای ترخیص شدگان از بیمارستان چاره ای بیاندیشند.خانواده کارگری به دلیل نوع تغذیه ای که دارد در بحران کرونا آسیب جدی دید.
*این آسیب ها بیشتر از چه جنبه هایی بود؟
خانواده کارگران به دلیل فقدان امکانات بهداشتی کافی بیشتر در معرض بیماری کرونا هستند. کرونا یک مقوله بهداشتی است. این در حالی است که کارگران از امکانات کافی بهداشتی برخوردار نیستند.تراکم جمعیتی در مناطق کارگرنشین به همراه مراکز خرید پرجمعیت و کوچه های باریک سبب شیوع بیشتر این بیماری می شود.در همه کشورهای جهان نیز این اتفاق درباره کارگران رخ داده و تنها مختص به ایران نیست.بدون شک اغلب فوتی های بیماری کرونا در آمریکا از طبقه کارگر بوده و کمتر از قشر مرفه جامعه آمریکا بوده اند. این وضعیت درباره دیگر کشورهای درگیر با این بیماری نیز وجود داشته است.دسترسی کمتر به امکانات،مقاومت اندک بدن نسبت به بیماری ها به همراه محیط های زندگی غیر بهداشتی زمینه ابتلای بیشتر کارگران به بیماری کرونا را فراهم کرده است.بنده از نزدیک با خانواده هایی مواجه می شوم ک فرزندان آنها به دلیل محیط زندگی غیر بهداشتی به کرونا مبتلا شده اند و متأسفانه جان خود را از دست داده اند. اغلب این خانواده ها به جز دغدغه های بهداشتی برای مبتلا نشدن به بیماری با تألمات روحی ناشی از از دست دادن عزیزان خود نیز مواجه هستند.
*آیا مردم در این بحران با رویکرد مسئولیت اجتماعی با کارگران برخورد کردند؟
طبقات ضعیف جامعه به دلیل اینکه عاطفی هستند فرد مبتلا به بیماری را تنها نمی گذارند و به همین دلیل در معرض ابتلا قرار می گیرند.البته در این زمینه آموزش های کافی داده شده اما نمی توان به راحتی از کنار ملاحظات فرهنگی و عاطفی عبور کرد.به همین دلیل مسئولیت اجتماعی درباره کارگران در بحران کرونا باید جدی تر گرفته می شد.در زمینه اقتصادی اقشار پایین جامعه با چالش های جدی در زندگی خود در دوران کرونا مواجه هستند و به همین دلیل آسیب بیشتری از این بیماری دیدند.بدون شک اگر اشتغال مناسب برای افراد خانواده فراهم نشود و اعضای خانواده ها نتوانند به یک ثبات اقتصادی دست پیدا کنند آسیب های بیماری کرونا روی طبقه ضعیف جامعه بیشتر خواهد شد.همه این عوامل دست به دست هم می دهد که برخی از خانواده کارگری نتوانستند قرنطینه را رعایت کنند و به همین دلیل میزان ابتلا به بیماری کرونا در بین اقشار ضعیف جامعه و کارگران بیشتر بوده است.اغلب کسانی که قرنطینه را رعایت نمی کردند روزمرد بودند و مجبور بودند برای تأمین معاش خانواده از محیط منزل بیرون بروند.برخی از بنگاه های کوچک و متوسط نیز چشم امید به بازار عید داشتند که با شیوع ویروس کرونا تمام برنامه ریزی های آنها بی نتیجه ماند و از نظر اقتصادی عید مطلوبی را پشت سر نگذاشتند.به عنوان مثال رستوران ها و غذاخوری ها به دلیل از دست دادن مشتری مجبور شدند تعداد پرسنل خود را به میزان زیادی کاهش بدهند و بسیاری از کارگران رستوران ها در شرایط کنونی بیکار هستند.کارگران بیکار شده نیز با چالش های جدی برای گذران زندگی خود مواجه هستند و به همین دلیل مجبور هستند به کارهای فردی روی بیاورند.این در حالی است که در شرایط نامطلوب اقتصادی جامعه ما مشاغل فردی نیز نتایج مطلوب به بار نمی آورد و این افراد با مشکلات جدی در گذران زندگی خود مواجه هستند.
*مهم ترین چالش های زندگی کارگران در دوران پسا کرونا چه خواهد بود؟
واقعیت این است که مسئولیت اجتماعی نسبت به کارگران در بحران کرونا کمرنگ بود.بازگشت شرایط اقتصادی به روال گذشته بسیار سخت و دشوار خواهد بود. این نکته را نیز در نظربگیرید که تا قبل از شیوع ویروس کرونا اقشار ضعیف جامعه در وضعیت مطلوبی قرار نداشتند که بازگشت به گذشته امر مطلوبی تلقی شود. تا قبل از شیوع ویروس کرونا اقشار ضعیف جامعه و کارگران با مشکلات جدی معیشتی مواجه بودند. در نتیجه نمی توان به دوران پسا کرونا خوشبین بود. به هر حال کرونا هزینه های زیادی به اقتصاد کشور تحمیل کرده است و با این شرایط بهبود وضعیت اقتصادی مردم بعید به نظر می رسد.در شرایط کنونی قدرت خرید مردم و به خصوص اقشار ضعیف جامعه پایین آمده و بسیاری از بنگاه های اقتصادی با مشکلات جدی برای ادامه حیات خود مواجه هستند.به عنوان مثال بسیاری از کارگاه های تولید پوشاک در دوران کرونا براساس درخواست دولت به تولید لباس های پزشکی و کادر درمانی و ماسک پرداختند. این در حالی است که پس از پایان کرونا سرنوشت تولیدات این کارگاه ها نامعلوم خواهد بود و نه دولت این محصولات را از آنها می خرد و نه امکان صادارت برای آنها مهیا است.در نتیجه حتی کسانی که برای ملزومات شرایط فعلی تلاش کردن با چالش های جدی مواجه هستند.
