هم‌افزایی صنعت و نهادهای حاکمیتی برای صیانت از نهاد خانواده؛
طنین دوباره‌ی زندگی در خانه؛ روایت رهایی ۷۹ زندانی در سایه مسئولیت اجتماعی پتروشیمی پردیس

تحریریه رسانه مسئولیت اجتماعی: در پهنه‌ی نیلگون خلیج‌فارس، جایی که شعله‌های صنعت همواره روشن است، این‌بار نوری از جنس امید و مسئولیت‌شناسی به کالبد خانواده‌هایی دمیده شد که در آستانه‌ی فروپاشی بودند. شرکت پتروشیمی پردیس با درک این حقیقت که اعتبار یک سازمان نه در ترازنامه‌های مالی، بلکه در میزان اثرگذاری بر کیفیت زندگی جامعه پیرامونی‌اش تعریف می‌شود، گامی بلند برای آزادی زندانیان جرایم غیرعمد برداشته است. این اقدام که فراتر از یک حمایت مالی ساده است، در واقع جراحی دقیق یک آسیب اجتماعی در حال تعمیق بود.

پشت آمار خشک «رهایی ۷۹ زندانی»، داستان ۷۹ زندگی نهفته است که با تدبیر این مجموعه از سایه حبس به روشنایی خانه بازگشتند. در بخش نخست این طرح انسانی، پرونده ۱۹ زن سرپرست خانوار و مادران بدهکار که به دلیل تنگناهای معیشتی در آستانه ورود به زندان بودند، با اعتباری بالغ بر یک میلیارد و ۳۰۰ میلیون تومان تسویه شد؛ تصمیمی که اجازه نداد جای خالی مادر در خانه، به بستری برای آسیب‌های آتی فرزندان تبدیل شود.

عبدالرحیم قنبریان، مدیرعامل پتروشیمی پردیس، با نگاهی به رسالت‌های اجتماعی این شرکت تأکید دارد که حمایت از اقشار آسیب‌پذیر و ارتقای کیفیت زندگی، بخش جدایی‌ناپذیر از هویت صنعتی پردیس است. در همین راستا و در ادامه همکاری‌های راهبردی با صندوق تأمین خسارت‌های بدنی، بدهی دیه ۶۰ نفر دیگر از مقصران حوادث رانتگی در استان بوشهر نیز تسویه گردید. این هم‌افزایی میان صنعت و نهادهای حاکمیتی نشان داد که وقتی مسئولیت اجتماعی از قالب شعارهای نمایشی خارج شود، می‌تواند «سکوت مصلحتی» خانواده‌ها را به فریاد شادی تبدیل کند.

عباس معتمد، مسئول صندوق در استان بوشهر، و مهدی قمصریان، مدیر صندوق تامین خسارت‌های بدنی کشور، هر دو بر این باورند که این الگو، فرآیندی شفاف و هدفمند برای شناسایی ذینفعان واقعی است. تمرکز بر دهک‌های پایین درآمدی و نان‌آوران خانواده، باعث می‌شود تا سرمایه‌گذاری اجتماعی شرکت، مستقیماً به کاهش هزینه‌های میان‌مدت و بلندمدت ناشی از بزهکاری و فقر در جامعه منجر شود.

در نهایت، آنچه پتروشیمی پردیس در استان بوشهر رقم زد، تنها یک اقدام خیرخواهانه نبود؛ بلکه ترسیم منشوری از «CSR ملی» بود که نشان می‌دهد چطور می‌توان با شناسایی دقیق آسیب و درگیر کردن صحیح ذینفعان، از تبدیل شدن یک معضل فردی به یک بحران اجتماعی جلوگیری کرد. این رویه، پاسخی روشن به یک پرسش کلیدی است: شرکت‌ها چگونه می‌توانند شریکِ واقعیِ دردها و درمان‌های جامعه خود باشند؟ پاسخ در همین رهایی‌ها و بازگشت‌هایی است که لبخند را به سفره‌های خالی بازگرداند./پتروشیمی پردیس