رسانه مسئولیت اجتماعی-منیژه بازیار :۱۴ مهر، روز تهران است؛ اما امسال این مناسبت را نمی‌توان تنها در قاب تاریخ، فرهنگ و هویت پایتخت دید.
تهران امروز شهری است که بخشی از پیکره آن در جریان جنگ تحمیلی ۴۰ روزهه آسیب دیده و بازسازی آن تنها یک مأموریت عمرانی نیست؛ بلکه آزمونی برای همبستگی اجتماعی و مسئولیت‌پذیری همه ماست.
تهران فقط مجموعه‌ای از خیابان‌ها، ساختمان‌ها، بزرگراه‌ها و برج‌ها نیست
. این شهر خانه میلیون‌ها انسان است؛ شهری که زندگی، کسب‌وکار، آموزش، درمان، فرهنگ و خاطرات نسل‌های مختلف در آن جریان دارد.
وقتی یک خانه آسیب می‌بیند، فقط یک دیوار تخریب نشده است؛ آرامش یک خانواده، امنیت یک محله و بخشی از سرمایه اجتماعی شهر نیز آسیب می‌بیند.
گزارش‌های منتشرشده درباره پیامدهای جنگ نشان می‌دهد که آسیب‌ها تنها به ساختمان‌های مسکونی محدود نبوده و بخشی از واحدهای تولیدی و اقتصادی تهران نیز آسیب دیده‌اند.
بر اساس اعلام مدیرکل صنعت، معدن و تجارت استان تهران، حدود ۵۴۰ واحد تولیدی و صنفی در استان آسیب دیده‌اند و روند بازسازی و بازگشت واحدها به چرخه تولید ادامه دارد.
اما پرسش مهم اینجاست: سهم ما در بازسازی تهران چیست؟
بازسازی یک شهر صرفاً وظیفه دولت و مدیریت شهری نیست.
نهادهای عمومی وظیفه دارند زیرساخت‌ها و خدمات را بازسازی کنند، اما جامعه نیز در کنار آنها قرار دارد. شهروندان می‌توانند با مشارکت در پویش‌های معتبر، کمک به خانواده‌های آسیب‌دیده، حمایت از کسب‌وکارهای خسارت‌دیده و مشارکت داوطلبانه، بخشی از بار این بازسازی را بر دوش بگیرند.
در این میان، شرکت‌ها و بنگاه‌های اقتصادی مسئولیت بزرگ‌تری دارند.
مسئولیت اجتماعی شرکت‌ها نباید تنها به اهدای کمک‌های مقطعی یا انتشار چند تصویر از فعالیت‌های خیرخواهانه محدود شود.
تهران امروز به مسئولیت اجتماعی هدفمند، شفاف و بلندمدت نیاز دارد؛ مسئولیتی که بتواند بخشی از هزینه بازسازی خانه‌ها، مدارس، مراکز درمانی، فضاهای عمومی، کسب‌وکارهای آسیب‌دیده و زیرساخت‌های محلی را پوشش دهد.
شرکت‌های ساختمانی می‌توانند بخشی از توان فنی خود را برای بازسازی مناطق آسیب‌دیده اختصاص دهند.
بانک‌ها و مؤسسات مالی می‌توانند برای کسب‌وکارهای خسارت‌دیده مسیرهای حمایتی و تسهیلاتی ایجاد کنند. شرکت‌های فناوری می‌توانند از راهکارهای هوشمند برای مدیریت بحران و بازسازی استفاده کنند و صنایع و بنگاه‌های بزرگ نیز می‌توانند بخشی از بودجه مسئولیت اجتماعی خود را به پروژه‌های مشخص و قابل‌اندازه‌گیری بازسازی تهران اختصاص دهند.
حتی کسب‌وکارهای کوچک نیز می‌توانند سهمی داشته باشند؛ از حمایت از یک خانواده یا یک کسب‌وکار آسیب‌دیده گرفته تا مشارکت در بازسازی یک فضای عمومی یا کمک به یک مدرسه.
مسئولیت اجتماعی یعنی در زمان نیاز، کنار جامعه ایستادن؛ نه فقط زمانی که شرایط عادی است.
از سوی دیگر، تجربه آسیب‌های جنگ می‌تواند فرصتی برای بازنگری در تاب‌آوری تهران باشد.
بازسازی نباید صرفاً به معنای بازگرداندن شهر به وضعیت قبل از حادثه باشد؛ بلکه باید فرصتی برای ساختن شهری ایمن‌تر، تاب‌آورتر و آماده‌تر در برابر بحران‌های آینده باشد.
روز تهران امسال می‌تواند معنای تازه‌ای پیدا کند:
تهران را فقط جشن نگیریم؛ برای تهران کاری انجام دهیم.
هر شهروند می‌تواند سهمی داشته باشد، هر کسب‌وکار می‌تواند قدمی بردارد و هر شرکت می‌تواند بخشی از توان خود را در مسیر بازسازی شهر قرار دهد.
تهران با ساختمان‌هایش زنده نیست؛ با مردمی زنده است که در روزهای سخت، مسئولیت شهر و یکدیگر را می‌پذیرند.
۱۴ مهر، روز تهران، می‌تواند آغاز یک پرسش جدی برای همه ما باشد:
اگر تهران خانه مشترک ماست، سهم هر کدام از ما برای ساختن دوباره آن چیست؟
