رسانه مسئولیت اجتماعی: بسیاری از مدیران سنتی تصور میکنند مسئولیت اجتماعی صرفاً یک فعالیت هزینهبر و اخلاقی است که با منطق سود و زیان سازگاری ندارد. اما در دومین روز از سفرمان در دنیای استانداردها، میخواهیم این باور قدیمی را به چالش بکشیم. امروز به سراغ چارچوبی میرویم که پایداری را از حاشیه به متن جلسات هیئتمدیره و ترازنامههای مالی آورده است: استاندارد SASB.
اگر GRI را صدای جامعه بدانیم، SASB (Sustainability Accounting Standards Board) بدون شک صدای رسا و صریح بازار سرمایه است. برای سالها، سرمایهگذاران و تحلیلگران بورس گلایه داشتند که گزارشهای پایداری بیش از حد توصیفی و شبیه به بروشورهای تبلیغاتی هستند. SASB برای پایان دادن به این ابهام متولد شد و تمرکز خود را دقیقاً بر روی «اهمیت مالی» قرار داد.
تمایز درخشان SASB در رویکرد «صنعتمحور» آن نهفته است. طراحان این استاندارد به درستی دریافتند که ریسکهای پایداری برای همه صنایع یکسان نیست. در این چارچوب، برای ۷۷ صنعت مختلف، استانداردهای مجزا تعریف شده است. برای مثال، در صنعت «فناوری»، مدیریت امنیت دادهها و حریم خصوصی یک ریسک مالی عظیم است، در حالی که در صنعت «پتروشیمی»، مدیریت پسماندهای سمی و آلودگی آب اولویت دارد.
وقتی یک سازمان بر اساس SASB گزارش میدهد، در واقع به سرمایهگذار اطمینان میدهد که ریسکهای غیرمالی صنعت خود را به خوبی شناسایی کرده و میداند چطور آنها را به فرصت تبدیل کند. در واقع، SASB ثابت میکند که پایداری، یک هزینه اضافی نیست، بلکه نوعی «مدیریت ریسک پیشدستانه» است که از سقوط ارزش سهام در بلندمدت جلوگیری میکند.
گزارشدهی با مدل SASB، پایداری را به یک مزیت رقابتی در بازارهای جهانی تبدیل میکند. اما در کنار فشارهای بازار سرمایه، یک تهدید بزرگتر وجود دارد که کل حیات اقتصادی ما را نشانه گرفته است: بحران اقلیم.
در بخش سوم، به سراغ سختگیرترین نظام رتبهبندی جهان یعنی CDP خواهیم رفت تا ببینیم عیار واقعی سازمانها در نبرد با تغییرات اقلیمی چگونه سنجیده میشود.
ساناز تارات-خبرنگار
