دکتر مصطفی اقلیما:
تورم و گرانی در کشور به دلایل مختلف افزایش پیدا کرده و اغلب کالاهای مورد نیاز مردم تا سه برابر گران تر شده است. در شرایط کنونی اغلب کارگران در وضعیت نامناسب اقتصادی زندگی می کنند و بسیاری از مغازه داران با رکود مشتری هستند. از سوی دیگر بیکاری روز به روز در جامعه در حال افزایش است.وضعیت به شکلی شده که شرکت های خصوصی یا به حالت نیمه تعطیل درآمده اند و یا اینکه مجبور شده اند کارکنان خود را اخراج کنند.در نتیجه گرانی های اخیر جامعه را عصبی کرده و جامعه در آستانه در یک انفجار جمعیتی قرار گرفته است. شرایط اقتصادی مردم تأثیر مستقیمی در تحولات اجتماعی یک جامعه خواهد داشت. این مسأله تنها مختص به ایران نیست و بلکه در همه کشورهای جهان وجود دارد.این در حالی است که هیچ کس حاضر نیست مسئولیت نابه سامانی های اجتماعی و مشکلات اقتصادی مردم را برعهده بگیرد. در این شرایط برخی عنوان می کنند که مردم باید مقاومت کنند. سوال اینجاست هنگامی که پدر خانواده نمی تواند شکم همسر و فرزندان خود را سیر کند چگونه باید مقاومت کند؟دولت عنوان می کند که قصد دارد درآمدها را افزایش بدهد. با این وجود در واقع هنگامی که دولت درآمدها را افزایش می دهد در مقابل مالیات ها را نیز تا چندین برابر افزایش خواهد داشت.مردم نمی تواند با وعده و قول زندگی خود را بچرخانند و شکم آنها با وعده مسئولان سیر نمی شود.
در کشورهای جهان همه روسای جمهوری تلاش می کنند بیکاری را در جامعه کاهش بدهند. به همین دلیل نیز اگر در زمان یک رییس جمهور بیکاری در جامعه افزایش پیدا کند مردم دیگر به آن رییس جمهور رأی نمی دهند و فرد دیگری را انتخاب می کنند.از منظر جامعه شناختی در شرایط نامناسب اقتصادی فساد،فحشا و بزهکاری اجتماعی افزایش پیدا می کند. هرچه بیشتر به مردم وعده بدهیم و حل کردن مشکلات بنیادین را با تأخیر بیاندازیم به همان اندازه شدت انفجار اجتماعی را بالاتر می بریم.مقام معظم رهبری همواره به دو نکته مهم یعنی شایسته سالاری و پاسخگو بودن مسئولان اشاره کرده اند. این در حالی است که هیچ کدام از این دو مورد در کشور اجرا نمی شود.در شرایط کنونی هیچ مسئولی برای مشکلات کشور راه حل ارائه نمی کند و همواره عنوان می کنند انشالله مشکلات در آینده حل می شود. این در حالی است که با انشالله گفتن مشکلات مردم حل نخواهد شد.
فقدان آرامش روانی در خانواده ها یکی از دلایل اصلی افزایش آمار اعتیاد و طلاق عاطفی بین زوجین است.هنگامی که مرد مجبور است برای تأمین شرایط اقتصادی خانواده دو شیفت کار کند دیگر فرصتی برای عشق ورزی به همسر و فرزندان برای وی باقی نمی ماند. در نتیجه روز به روز روابط بین زوجین در محیط منزل سردتر می شود. هنگامی که یک فرد شغل و درآمد کافی برای گذراندن زندگی خود ندارد به صورت طبیعی دچار افسردگی و مشکلات روحی و روانی می شود. نکته دیگر اینکه نباید همه مشکلات کشور را سیاسی کرد و یا رنگ و بوی سیاسی به آن داد. هیچ فرزندی وقتی متولد می شود معتاد،دزد و قاتل نیست. ریشه این مشکلات در محیط خانواده و فشارهایی است که به پدر و مادرها در خانواده ها وارد می شود.باید ببینیم خانواده و جامعه با یک فرد چه برخوردی کرده که دزد شده است.
هنگامی که پدر و مادر فرصت رسیدگی به مشکلات فرزندانشان را به دلیل مشکلات زیاد پیدا نمی کنند چه انتظاری می توان داشت که فرزند دزد و قاتل نشود. عدم امنیت شغلی و پاسخگو نبودن مسئولان نسبت به مشکلات مردم از دلایل اصلی عصبی شدن جامعه است. فشارهای روانی زیادی روی شهروندان است که به آنها پاسخ مناسب داده نشده و همچنان لاینحل مانده و فرد آن را با خود حمل می کند. انسان ها با پول کم هم می توانند خوشبخت زندگی کنند.این در حالی است که بسیاری از مردم برای به دست آوردن همین پول کم هم دچار مشکلات زیادی هستند. هنگامی که فرد هنوز نمی داند آیا فردا نیز به کار خود ادامه خواهد داد و یا اینکه وی را کنار خواهند گذاشت دچار مشکلات روانی شدید خواهد شد.اغلب دعواها ونزاع هایی که بین کارمندان در محل کار صورت می گیرد ریشه در محیط منزل دارد که زن و شوهر بر سر مسائل مختلف زندگی با همدیگر اختلاف دارند.
مغز انسان ظرفیت محدودی برای تحمل مشکلات و فشارهای روانی دارد و از یک میزان معین که عبور کرد به شکل های مختلف واکنش نشان می دهد.مشکلات مردم در کوچه و خیابان با همدیگر نیست و بلکه مشکل فرد با خود فرد است که در محیط منزل ایجاد شده است.جامعه ای دارای آرامش است که همه چیز در سر جای خود قرار داشته باشد و حساب و کتاب داشته باشد. هنگامی که در یک جامعه هیچ چیز در سر جای خود قرار نداشته باشد و حساب و کتابی وجود نداشته باشد به طورت طبیعی مردم آن جامعه عصبی و ناراحت می شوند.در چنین شرایطی افراد جامعه اعتمادخود را نسبت به یکدیگر از دست می دهند. در نتیجه هنگامی که افراد جامعه به هم اعتماد نداشته باشند به حکومت و دولت هم اعتماد نخواهند داشت.
