رسانه مسئولیت اجتماعی- منیژه بازیار: امروز ۱۶مهر روز جهانی کودک است کودکانی که شاید کوچک‌ترین عضو جامعه باشند، اما آینده یک جامعه در دستان آنها شکل می‌گیردو داشتن دنیایی امن‌تر، عادلانه‌تر و انسانی‌تر حق مسلم آنهاست.
کیفیت آموزش، سلامت جسم و روان، تغذیه مناسب،امنیت، محیط زیست سالم، دسترسی برابر به امکانات و حتی میزان شادی و امید کودکان، تصویری از مسئولیت‌پذیری امروز ماست.
مسئولیت اجتماعی در برابر کودکان نیز نباید تنها به کمک‌های مقطعی، اهدای لوازم‌التحریر یا برگزاری برنامه‌های مناسبتی محدود شود.
جامعه مسئول است کودک را در مدرسه‌ای امن ببیند، صدای او را بشنود، سلامت روانش را جدی بگیرد، فرصت آموزش و رشد را برای او فراهم کند و اجازه ندهد فقر،بد سرپرستی، حوادث، آسیب‌های اجتماعی یا بی‌توجهی، آینده‌اش را تحت تاثیر قرار دهد.
کودک، مخاطب مسئولیت اجتماعی نیست؛ دلیل آن است.
اگر یک بنگاه اقتصادی، سازمان، شهرداری، رسانه، مدرسه یا نهاد اجتماعی بخواهد مسئولیت اجتماعی خود را در قبال کودکان معنا کند، باید از نیازهای واقعی آنان شروع کند.
از ساخت و ایمن‌سازی فضاهای آموزشی گرفته تا حمایت از سلامت روان، توسعه امکانات ورزشی و فرهنگی، کمک به کودکان کم‌برخوردار، توجه به کودکان دارای نیازهای ویژه و ایجاد فرصت برابر برای آموزش و شکوفایی استعدادها و رعایت حقوق کودکان.
در این مسیر، حتی رسانه‌ها نیز مسئولیت مهمی دارند.
رسانه می‌تواند صدای کودکانی باشد که کمتر شنیده می‌شوند؛ می‌تواند مشکلات آنان را به مسئله‌ای عمومی تبدیل کند و در کنار مطالبه‌گری، روایتگر اقدامات مثبت و مسئولانه‌ای باشد که به بهبود زندگی کودکان کمک می‌کند.
وقتی کودک، سهمی از خیابان ندارد
در میان تمام کودکانی که این روزها درباره آنها سخن می‌گوییم، کودکانی هستند که کودکی‌شان در خیابان می‌گذرد؛ کودکانی که به جای کلاس درس، ساعت‌های طولانی را در چهارراه‌ها و خیابان‌های شهر سپری می‌کنند.
این کودکان بیش از آنکه به نگاه ترحم‌آمیز ما نیاز داشته باشند، به فرصت، آموزش، امنیت و حمایت پایدار نیاز دارند.
اینجاست که مفهوم مسئولیت اجتماعی می‌تواند معنای واقعی خود را پیدا کند.
کودکان کار، مسئله یک خانواده یا یک سازمان خاص نیستند؛ آنها بخشی از مسئله اجتماعی شهر هستند.
بنابراین شهرداری‌ها می‌توانند با استفاده از ظرفیت مراکز اجتماعی و فرهنگی، امکانات آموزشی، ورزشی و تفریحی و همکاری با سازمان‌های مردم‌نهاد، در مسیر حمایت و توانمندسازی این کودکان نقش مؤثرتری ایفا کنند.
از سوی دیگر، بنگاه‌های اقتصادی نیز می‌توانند باحمایت از تحصیل کودکان، تأمین امکانات آموزشی، پشتیبانی از مراکز تخصصی، کمک به توانمندسازی خانواده‌ها و ایجاد فرصت‌های مهارت‌آموزی، در مسیر ساختن آینده‌ای بهتر برای این کودکان به مسئولیت اجتماعی خود عمل کنند.
شاید یکی از مهم‌ترین معیارهای مسئولیت اجتماعی این باشد که ببینیم جامعه ما با کودکانی که کمتر دیده می‌شوند، چگونه رفتار می‌کند.
در روز جهانی کودک، وقتی از حقوق کودکان سخن می‌گوییم، نمی‌توانیم کودک کار را نبینیم؛ نمی‌توانیم کودکی را که در یک چهارراه ایستاده، از تصویر آینده شهر حذف کنیم و نمی‌توانیم از کنار کودکانی که در حوادث و جنگ‌ها قربانی می‌شوند، بی‌تفاوت عبور کنیم.
کودکان میناب نیز یادآور همین حقیقت تلخ‌اند؛ کودکانی که باید در کلاس درس، رؤیای آینده‌شان را می‌ساختند، اما قربانی خشونت شدند. کودک، هر کجا که باشد، حق زندگی، امنیت، آموزش و آینده دارد.
کودکانی که قربانی خشونت های خانوادگی بوده و مورد کودک آزاری قرار میگیرند نیز باید سهمی در تقویم روز جهانی کودک داشته باشند.
مسئولیت اجتماعی یعنی همین؛ اینکه شهرداری، بنگاه اقتصادی، نهاد مدنی و تک‌تک ما، سهم خود را در ساختن شهری پیدا کنیم که در آن هیچ کودکی به جای کودکی کردن مجبور نباشد در خیابان کار کند و هیچ کودکی قربانی فراموشی و بی‌تفاوتی نشود.
روز کودک، فرصتی است برای یادآوری یک حقیقت ساده:
هیچ جامعه‌ای نمی‌تواند ادعای توسعه و پیشرفت داشته باشد، اگر امنیت، سلامت، آموزش و شادی کودکانش در اولویت نباشد.
کودکان امروز، مدیران، معلمان، کارآفرینان، پزشکان، هنرمندان و شهروندان فردای این سرزمین‌اند.
سرمایه‌گذاری برای آنان، هزینه نیست؛ سرمایه‌گذاری برای آینده ایران است.
امروز، در روز کودک، بیاییم به جای اینکه فقط برای کودکان آرزوی آینده‌ای بهتر کنیم، سهم خودمان را در ساختن آن آینده بپذیریم.
برای کودکان ایران؛
برای کودکانی که امروز لبخند می‌زنند؛
برای کودکانی که در سکوت با رنج‌هایشان زندگی می‌کنند؛
و برای کودکان میناب که یادشان باید چراغ راه ما برای ساختن فردایی امن‌تر باشد.
روز کودک، روز یادآوری مسئولیت اجتماعی ما در برابر آینده است.