«رسانه مسئولیت اجتماعی»-احسان انصاری:در حالی که کشور در وضعیت صلح مسلح و آتش بس شکننده قرار دارد و انتظار این بود که پس از جنگ شاهد اقدامات جدی تری در راستای حل مشکلات مردم و رفاه بیشتر آنها باشیم اما در روزهای اخیر نه تنها چالش ها کاهش نیافته و بلکه روز به روز بیشتر هم شده است.
در شرایط کنونی که گرمای هوا به یک چالش جدی در کشور تبدیل شده و میزان دما در برخی مناطق کشور به۵۰ درجه رسیده قطعی برق در منازل مسکونی و واحدهای تولیدی به یکی از چالش های مهم مردم تبدیل شده است. این در حالی است که در در روزهای اخیر افت فشارآب در برخی مناطق تهران و قطعی آب نیز شرایط زندگی را برای مردم سخت تر کرده است. همه این اتفاقات در شرایطی رخ می داد که قیمت کالاهای اساسی در هفته های اخیر شتاب بیشتری گرفته به شکلی که قیمت یک کیلو برنج به۳۷۰ هزار تومان رسیده است.
قطعی برق مهمان هرروز خانواده ها
درحالی که وزارت نیرو علت اصلی کمبود تاریخی برق در تابستان امسال را گرمای بی سابقه هوا وافزایش مصرف برق توسط مردم وبخش خانگی توصیف می کرد، اما اکنون این احتمال قریب به یقین وجوددارد که این ها ریشه اصلی ناترازی گسترده برق نیست بلکه پای عواملی پنهان اما گسترده وپر مصرف درمیان است:تداوم استخراج رمز ارزها و عدم توقف صادرات برق.
بنا برگزارش های رسمی وزارت نیرو، مصرف برق کشور از ابتدای سال جاری وبخصوص در ماه های خرداد و تیر ۳۰ بار رکورد زده و شبکههای برق را تحت فشار بسیار زیادی قرار گرفته اند.
همچنین درهفته پایانی تیرماه ،تقاضای مصرف برق کشور به مرز ۸۰ هزار مگاوات نزدیک شده که در مقایسه با مدت مشابه سال گذشته که تقاضای ۷۲ هزار و و ۵۸۴ مگاواتی ثبت شده بود، ۷۰۰۰ مگاوات افزایش نشان می دهد.
همچنین برق بسیاری از صنایع ومشاغل چون فولادی ها وسیمانی ها واصناف مانند نانوایی ها به طور مکرر قطع شد که این امر ضررهای بسیار هنگفتی را به آنان وارد واعتراض های زیادی را برانگیخت.
بااین حال قاطبه افکار عمومی این گونه می اندیشید که علت کمبود برق درنهایت به دلیل عدم سرمایه گذاری کافی به علت تحریم ها وهمچنین رشد جمعیت ومشکل قدیمی ارزانی انرژی درایران درکنار افزایش بی سابقه گرمی هواست.
بی آبی و افت فشار چالش جدید تابستان امسال
در حالی که کشور با چالش بی برقی مواجه است در روزهای اخیر قطعی آب و افت فشارآب نیز به چالش بی برقی اضافه شده است.
به باور کارشناسان ایران در یکی از بحرانیترین مقاطع آبی تاریخ خود قرار دارد؛ تغییر اقلیم، کاهش بارندگی، افزایش دمای هوا و افت بیسابقه منابع آب تجدیدپذیر، شرایط تأمین آب شرب را در بسیاری از مناطق کشور، از جمله تهران، به مرحله هشدار رسانده است.
منابع آب تجدیدپذیر کشور از حدود ۱۳۲ میلیارد مترمکعب در دهه ۱۳۷۰ به کمتر از ۹۰ میلیارد مترمکعب در سالهای اخیر کاهش یافته است. این کاهش بیش از ۳۰ درصدی در حالی رخ داده که روند مصرف آب در بخشهای مختلف کشور افزایش یافته و میانگین دمای کشور در پنج دهه گذشته بیش از ۱.۶ درجه سانتیگراد افزایش یافته است.
از سوی دیگر، تازهترین آمار از وضعیت مخازن سدهای کشور تا تاریخ ۲۱ تیرماه حاکی از آن است که تنها ۴۶ درصد ظرفیت مخازن پر شده و ۱۸ سد مهم کشور کمتر از ۲۰ درصد حجم ذخیره دارند.
در بازه زمانی ابتدای مهرماه تا ۲۱ تیرماه، میزان ورودی آب به مخازن سدها ۲۲.۴۳ میلیارد مترمکعب ثبت شده که نسبت به مدت مشابه سال گذشته با کاهش ۴۳ درصدی روبهرو شده است. در همین حال، حجم آب موجود در مخازن به ۲۳.۶۷ میلیارد مترمکعب رسیده که در مقایسه با عدد ۳۲.۰۱ میلیارد مترمکعبی سال قبل، ۲۶ درصد کاهش را نشان میدهد.
اوضاع تهران، پایتخت کشور، نیز نگرانکننده است. کاهش ورودی آب به سدهای پنجگانه تهران و افزایش تقاضا در ماههای گرم سال، وضعیت تأمین آب این کلانشهر را در وضعیت شکنندهای قرار داده است.
تهران نیز جزو ۵۲ شهری است که بر اساس ارزیابی شرکت مهندسی آب و فاضلاب کشور، در وضعیت تنش آبی قرار دارند؛ وضعیتی که میتواند مستقیماً استمرار تأمین آب شرب را تهدید کند.
در این زمینه مدیرکل دفتر مدیریت مصرف آبفای کشور گفت: قطع برنامهریزیشده آب در دستور کار نیست، اما با افزایش دمای هوا، مصرف آب نیز بهطور میانگین بین ۲ تا ۵ درصد افزایش پیدا میکند و در صورت عدم رعایت مصرف در روزهای پیک، ممکن است کاهش فشار آب را تجربه کنیم.
به گفته علی سید زاده، الگوی مصرف تعریفشده در کشور معادل ۱۳۰ لیتر در شبانهروز است؛ یعنی میزانی که یک فرد میتواند نیازهای ضروری روزمره خود را با آن تأمین کند. وی افزود: مقایسه عدد ۱۹۵ لیتر فعلی با الگوی ۱۳۰ لیتری نشاندهنده مصرف بالای آب در کشور است و باید تلاش کنیم تا به الگوی مصرف نزدیک شویم.
مسئولیت اجتماعی چه می گوید؟
مسئولیت اجتماعی شرکتها در ایران، به ویژه در مواجهه با بحران ناترازی برق و آب، اهمیت حیاتی دارد. شرکتها میتوانند با مدیریت بهینه منابع، کاهش مصرف انرژی، و سرمایهگذاری در فناوریهای پایدار نقش مؤثری در کاهش این بحران ایفا کنند. برخی سازمانها نیز با اجرای پروژههای مسئولیت اجتماعی، مانند بهینهسازی مصرف آب و برق، حمایت از جوامع محلی، و توسعه زیرساختهای پایدار، به کاهش اثرات این بحران کمک میکنند.
شرکتها با بهینهسازی مصرف انرژی و آب در فرآیندهای تولید و عملیات خود میتوانند فشار بر منابع محدود را کاهش دهند. برای مثال، استفاده از فناوریهای کممصرف یا بازیافت آب در صنایع میتواند به مدیریت بهتر منابع کمک کند.
ناترازی برق و آب میتواند به قطعیهای مکرر و توقف تولید منجر شود. سرمایهگذاری در پروژههای پایدار مانند نیروگاههای تجدیدپذیر یا سیستمهای مدیریت آب، ریسکهای عملیاتی را کاهش میدهد.
مشتریان، سرمایهگذاران و کارکنان بهطور فزایندهای از شرکتها انتظار دارند که در حل مسائل اجتماعی و زیستمحیطی مشارکت کنند. بیتوجهی به این انتظارات میتواند به کاهش وفاداری و سرمایهگذاری منجر شود.
شرکتهایی که به حل مشکلات اجتماعی و زیستمحیطی کمک میکنند، اعتماد عمومی و اعتبار بیشتری کسب میکنند. این امر بهویژه در زمانی که ناکارآمدیهای دولتی مشهود است، اهمیت بیشتری دارد.
