رسانه مسئولیت اجتماعی: به آخرین ایستگاه از سفر استراتژیکمان در دنیای پایداری رسیدیم. در سه روز گذشته آموختیم که چگونه از نگاه جامعه، بازار سرمایه و اقلیم، عملکرد خود را شفاف کنیم. اما یک پرسش بنیادین باقی مانده است: چگونه میتوان نشان داد که تمام این اقدامات، در کنار هم «ارزش بلندمدت» سازمان را میسازند؟ امروز به سراغ مغز متفکر گزارشگری، یعنی چارچوب IIRC میرویم.
چارچوب IIRC (International Integrated Reporting Council) برای شکستن دیوارها طراحی شده است. مشکل سنتی بسیاری از سازمانها این است که بخش مالی و بخش پایداریشان به روی هم بسته است؛ IIRC میآید تا این «سیلوهای اطلاعاتی» را فرو بریزد و «تفکر یکپارچه» را جایگزین کند. مفهوم انقلابی این چارچوب، معرفی «سرمایههای ششگانه» است.
IIRC به مدیران یادآوری میکند که برای خلق ارزش، فقط از «پول» استفاده نمیشود. سازمان برای بقا به ۶ نوع سرمایه نیاز دارد: مالی، تولیدی، فکری (دانش فنی)، انسانی (تجربه کارکنان)، اجتماعی (اعتماد برند) و طبیعی (منابع زمین). هنر گزارشگری یکپارچه در این است که نشان دهد این سرمایهها چگونه مثل چرخدندههای یک ماشین بر هم اثر میگذارند. برای مثال، چطور سرمایهگذاری روی رفاه کارکنان، منجر به افزایش کیفیت و نوآوری شده و در نهایت، سود مالی سازمان را تضمین میکند. این گزارش، روایتی منسجم است که نشان میدهد آیا سازمان در حال ساختن آینده است یا صرفاً دارد از جیب آیندگان خرج میکند.
نتیجهگیری نهایی سلسله گزارشها
سفر ۴ روزه ما به پایان رسید. دیدیم که:
– GRI قطبنمای اخلاقی ماست.
– SASB هوش مالی ما در پایداری است.
– CDP آمادگی ما در برابر بحران زمین است.
– و IIRC انسجام مدیریتی ما را در یک قاب نشان میدهد.
پیادهسازی این چارچوبها در کنار هم، سازمان را از یک واحد اقتصادی ساده به یک نهاد ارزشآفرین مقتدر در تراز جهانی تبدیل میکند. این مسیری است که در آن، سودآوری و مسئولیت اجتماعی دو بال برای پرواز به سمت آیندهای روشنتر هستند.
ساناز تارات-خبرنگار
