شبکه کنشگران ایران

برای ایران، ملاقات با ایران
در روزهایی که آتش جنگ با تجاوز رژیم اسرائیل و آمریکا در منطقه خاورمیانه روشن شد و مناطقی غیرنظامی — برخلاف کلیه مقررات بین‌المللی و با سودای هدف قرار دادن یکپارچگی ایران — عرصه بمباران‌های آمریکا و رژیم اسرائیل قرار گرفت، جمعی از سازمان‌های مردم‌نهاد بر اساس رسالت تعریف‌شده خود، تلاش کردند روایت درستی از حوادث ارائه دهند تا متجاوزان نتوانند با روایت‌های جعلی، جنایت‌های جنگی خود در ایران را از چشم جهانیان پنهان نگه دارند.

حمله آمریکا و اسرائیل به مدارس، دانشگاه‌ها، مراکز تحقیقاتی، بیمارستان‌ها، میراث ملی ایران، زندان‌ها و… عملاً عبور از خط قرمز تمامی مقررات بین‌المللی ناظر بر جنگ و مخاصمات نظامی بود. در شرایط ناکارآمدی سازمان ملل متحد در انجام وظایف خود، روایت درست اهمیتی دوچندان می‌یابد؛ از همین رو، سازمان‌های مردم‌نهاد داوطلب توانستند نخستین حرکت جمعی خود را در اعتراض به بمباران میراث ملی ایرانیان در کاخ گلستان برگزار کنند.

بی‌تردید هر زیرساختی در جنگ‌ها تخریب شود، با همت مردم دوباره ساخته می‌شود؛ اما تخریب میراث ملی، تخریب هویت چند هزار ساله ایرانیان است که دیگر بازساخته نمی‌شود و هرگونه مرمتی به اصالت آن لطمه وارد می‌آورد.

پس از تهدید آمریکا مبنی بر بمباران پل‌ها و زیرساخت‌ها، این جمع داوطلب در اقدامی خودجوش با در دست داشتن پلاکاردهایی به زبان‌های فارسی، انگلیسی و عربی، در مقابل دوربین زنده شبکه تلویزیونی الجزیره در چهارراه خوردین – دادمان حضور یافتند. موفقیت این دو حرکت جمعی، زمینه را برای برنامه‌ریزی رویدادی در اعتراض به بمباران مدرسه شجره طیبه میناب فراهم کرد.

«کوله‌هایی که به خانه بازنگشتند»، برنامه‌ای سه‌روزه بود که در باغ فردوس برگزار شد و طی آن، سازمان‌های مردم‌نهاد، شخصیت‌های مدنی، فرهنگی و هنری، روایت خود را از جنگ تحمیلی به ایران بیان کردند. روایت گروه‌های امداد و نجات و مربیان سگ‌های زنده‌یاب هلال‌احمر نیز این روایت‌ها را تکمیل کرد. این برنامه سه‌روزه در محوطه مجاور موزه سینما، مردم را به دیدار چشم‌های دانش‌آموزان شهید میناب و کوله‌های سوخته دعوت می‌کرد؛ رویدادی دومنظوره که هم گرامی‌داشت یاد دانش‌آموزان میناب و ۲۶ معلم شهید این واقعه جانسوز بود و هم تلاشی برای تأمین کوله‌پشتی مدارس مناطق آسیب‌دیده (کوله‌هایی که پیام همدردی را به دانش‌آموزان میناب اهدا می‌کرد). همچنین هنرمندی به یاد «ماکان»، کوله‌ای از خمیرکاغذ ساخته است که قرار است به موزه میناب اهدا شود. موزه سینما نیز در این سه شب، مستندهای مرتبط با جنگ را به رایگان به نمایش گذاشت و رئیس و مسئولان سازمان امور اجتماعی در این برنامه حضور یافتند.

بمباران کنیسه رفیع‌نیا توسط رژیم اسرائیل، توجه فعالان اجتماعی را جلب کرد و جمع داوطلب که نام «کنشگران ایران» را برای خود برگزیده بودند، برنامه‌ای در کوچه محل استقرار این کنیسه تخریب‌شده برگزار کردند. این برنامه این امکان را برای همسایگان نیز فراهم آورد تا روایت‌های خود را از شب بمباران کنیسه بیان کنند. دکتر نعمت‌الله فاضلی در این برنامه سخنرانی شورانگیزی با عنوان «ملاقات» ایراد کرد که با این تأکید به پایان رسید: «ایران نیازمند یک ملاقات ملی است.»

در این برنامه، وزیر میراث فرهنگی بدون اطلاع قبلی شرکت کرد و طی سخنرانی‌اش — که بهترین تیتر آن «یهودیان پاره تن ایران» بود — درباره بمباران این عبادتگاه سخن گفت. برنامه همنوایی با کنیسه زخمی تهران بسیار موفق بود؛ هنرمندان یهودی و مسلمان به همراه یکدیگر موسیقی زنده اجرا کردند و یک هنرمند کلیمی، سرود «ای ایران» را نواخت. محلی بودن این رویداد، ارتباط مستقیمی با صدمه‌دیدگان از جنگ در شور و هیجان کنکنشگران ایجاد کرد و آنان را انگیزه بخشید تا به «ملاقات ایران» بروند. نمی‌توان کتمان کرد که سخنرانی دکتر فاضلی نقش بزرگی در شکل‌گیری این شور داشت. کنشگران در یک صبحانه کاری فعالیت‌های خود را بازبینی کردند و نتیجه آن، چنان‌که ذکر شد، ضرورت برگزاری سلسله‌برنامه‌هایی با عنوان عمومی «ملاقات با ایران» را در دستور کار قرار داد.

ملاقات ایران. دانشگاه شریف

نخستین مهلت «ملاقات ایران» برای دانشگاه شریف تعریف گردید. این برنامه در روز چهارشنبه ۱۵ مهرماه ۱۴۰۵ از ساعت ۱۶ تا ۱۹ در محل بمباران‌شده در دانشگاه شریف برگزار می‌گردد. تلاش شبکه کنشگران همچنین معطوف به دعوت از سفرای خارجی مقیم ایران است که امیدواریم با همکاری وزارت کشور و وزارت امور خارجه محقق گردد.

شبکه کنشگران از استعاره «نقطه» پس از عبارت «ملاقات با ایران» برای تمامی برنامه‌های خود استفاده می‌نماید؛ این نقطه، اشاره‌ای است به اقدامات تروریستی که آمریکا و اسرائیل با عنوان دروغین «نقطه زنی» در ایران به انجام رساندند.